Mohamed El Fatehy
* zorgvuldig * energiek * warm *
Persoonlijk begeleider specifieke doelgroepen
Ik ben Mohamed El Fatehy, zzp’er in de zorg met 8 jaar ervaring in het begeleiden van mensen met uiteenlopende achtergronden en hulpvragen.
Mijn aanpak is warm, respectvol en oplossingsgericht: ik geloof dat iedereen kwaliteiten heeft en recht heeft op een zo zelfstandig mogelijk leven.
Opleidingen & certificeringen
- MBO Persoonlijk begeleider specifieke doelgroepen
- BHV & Medicatieverstrekking
- Training “Omgaan met agressie en weerstand”
De zee als spiegel van mijn roeping
Imi Ouaddar
Ik ben geboren en opgegroeid in Imi Ouaddar, een klein vissersdorp aan de Atlantische kust van Marokko. Elke ochtend begon met het geluid van de golven en de zilte geur van de oceaan. De zee was altijd dichtbij - niet alleen fysiek, maar ook in mijn hart. Ze was mijn eerste leermeester. Van haar leerde ik wat rust betekent, wat geduld is en hoe kracht en kalmte hand in hand kunnen gaan.
Als kind kon ik uren aan het water zitten. De eindeloze horizon gaf me een gevoel van ruimte, van mogelijkheden. De golven kwamen en gingen, zonder haast, zonder oordeel. Zelfs in haar woeste buien bleef de zee eerlijk en puur. Ze dwong me om stil te worden, om te luisteren - niet alleen naar haar, maar ook naar mezelf.
De kalme aanwezigheid van de zee draag ik nog steeds in me, ook nu ik werk in de zorg. In mijn werk ontmoet ik mensen in kwetsbare momenten. Soms zijn ze bang, onrustig of hebben ze pijn. Dan probeer ik iets van die rust die ik bij de zee vond mee te brengen - in mijn stem, mijn houding, mijn aanwezigheid. De zorg vraagt om aandacht, geduld en een warm hart. Dat heb ik geleerd van mijn eerste vriend, de zee.
Voor mij is zorgen niet zomaar een beroep. Het is een manier om verbonden te blijven met waar ik vandaan kom. Met Imi Ouaddar. Met het ritme van de golven. De zee heeft mij geleerd om te zijn in het moment, om te dragen zonder over te nemen, om te luisteren zonder te oordelen. Dat is precies wat ik probeer mee te geven aan de mensen voor wie ik zorg.
Het vaderschap, mijn nieuwe spiegel
Nu ik vader ben van een zoon van 5 en een dochter van 2 zie ik de wereld weer door andere ogen. Ogen die verwonderd zijn, die de kleinste dingen opmerken - zoals hoe zand tussen je vingers glijdt of hoe schelpen fluisteren als je ze tegen je oor houdt. Zij brengen me terug naar het strand van mijn jeugd, maar nu sta ik er als volwassene, als vader, en leer ik opnieuw wat echt belangrijk is.
Mijn zoon stelt vragen waar ik soms het antwoord niet meteen op weet, met zijn drang om de wereld te begrijpen en mijn dochter met haar stille blik vol vertrouwen, haar kleine handjes die de mijne zoeken zonder twijfel. Haar lach roept me terug uit mijn hoofd, terug naar het nu. Ze leren me geduld op een manier die anders is dan wat ik ooit van de zee heb geleerd. Kinderen wachten niet op het perfecte moment - ze zijn het moment. En daarin ligt een diepe les.
Als vader besef ik hoe krachtig zachte aanwezigheid kan zijn. Soms hoef ik niks op te lossen, alleen te zijn. Om te luisteren naar hun verhalen, hun verdriet, hun vreugde. Net zoals ik vroeger naar de golven luisterde, zonder iets te willen veranderen.
Ook in mijn werk in de zorg voel ik die verandering. Ik ben zachter geworden, misschien ook wijzer. Ik begrijp beter wat het betekent om echt verantwoordelijk te zijn voor een ander - niet alleen met je hoofd, maar met je hele hart.
Mijn kinderen herinneren me eraan dat liefde niet altijd groots of ingewikkeld hoeft te zijn. Soms is het een hand vasthouden. Een knuffel midden op een drukke dag. Of gewoon samen naar de lucht kijken. Het vaderschap heeft met niet alleen dichter bij hen gebracht, maar ook bij mezelf - en bij de manier waarop ik er voor anderen wil zijn.
